Nu gaat hij naar Pilatus en vraagt om het lichaam. Dat heeft moed gevraagd. Want als lid van de Raad die zojuist een doodvonnis heeft geveld, stel je je met zo’n verzoek bloot aan je collega’s. Die veroordeelde is belangrijk voor je als notabele van de stad.

Pilatus is verbaasd dat Jezus al dood is. Hij laat het bevestigen door de centurio die bij het kruis staat. Dan geeft hij toestemming.

Voorzichtig wordt het lichaam van het kruis gehaald en in de armen van zijn moeder gelegd. Dit beeld, de piëta, is een van de meest afgebeelde scènes in de westerse kunst. Michelangelo beeldde het uit in marmer, in een sculptuur die nog altijd in de Sint-Pieter in Rome staat. Een jonge moeder met haar dode zoon op schoot. De kunsthistoricus Kenneth Clark noemde het ‘het enige moment in de westerse kunst waarop schoonheid en lijden volmaakt samenvallen’.

In deze statie vind je geen opstanding, hoop, of belofte. Hier is alleen verdriet. Het diepste verdriet. Een moeder die huilt om haar zoon. En dat is precies wat deze statie nodig heeft. Soms is verdriet het enige wat past. Er zijn hier geen woorden van troost. Alleen de stilte van een moeder die haar kind vasthoudt.