Veronica komt niet voor in de evangeliën. Haar verhaal groeit langzaam, vanaf de vroege Middeleeuwen, gevoed door de verering van een doek in Rome dat het gezicht van Christus zou tonen. Die doek, het Volto Santo, werd een van de belangrijkste relikwieën van de katholieke kerk. Of er werkelijk een vrouw was die dit deed, weten we niet. Bij veel verhalen draait het niet om de vraag òf het verhaal is gebeurd, maar waarom het werd doorverteld. En dit verhaal bleef bestaan, omdat het iets vertelt dat mensen willen horen.

Veronica doet iets ogenschijnlijk kleins. Ze geneest Jezus niet, ze kan hem niet bevrijden, ze stopt de stoet van veroordeelden niet. Ze veegt zijn gezicht af. Een moment van zorg voor iemand die lijdt. Dat is alles. En het heeft geen verandering voor de uitkomst van het verhaal. En toch is het belangrijk. Want midden tussen de marteling, de zware last, de gesels, het gejoel is er een moment van zorg. Veronica ziet de mens. En in plaats van toekijken, stapt ze naar voren.

Zie je dit moment? Hoeveel betekenis zit er in dit moment waarin ze laat zien: ik zie jou. Je bent niet onzichtbaar.