In hoeverre reflecteren we op datgene wat er binnen in ons afspeelt? Op onze reis door het leven maken we van alles mee. Al die gebeurtenissen vragen van ons dat we naar onszelf leren luisteren. Door in contact te zijn met je gevoel, kun je dan (weer) in beweging komen. Want ‘door alle prikkels die we krijgen, lopen we het risico vooral “hoofdig” te worden en het contact met ons lichaam kwijt te raken,’ zegt Noortje Wierenga. In Een boel gevoel vertelt ze hoe we verschillende soorten gevoelens, zoals die van nieuwsgierigheid, kunnen herkennen.
‘Met gevoelens hebben we allemaal te maken, elke dag weer,’ zegt Noortje. ‘Iedereen is ervaringsdeskundige als het om dit onderwerp gaat. Of en hoe we onze gevoelens uiten, daarin zijn we heel verschillend. Dat maakt de omgang tussen mensen dynamisch, kleurrijk en soms lastig. Waar de één iets in stilte beleeft, heeft de ander het hart op de tong.’ Zo is ze ervan overtuigd dat ‘als we weten wat we voelen, we beter kunnen kiezen wat we daarmee willen’.
Bij nieuwsgierigheid staat je lichaam ‘aan’
‘Bij nieuwsgierigheid staat je lichaam “aan”; je zintuigen staan op scherp om goed te kunnen horen, zien, voelen, proeven of ruiken,’ vertelt Noortje. Is dat misschien niet een van de belangrijkste dingen van het pelgrimeren? Dat je daadwerkelijk aanwezig bent tijdens de reis? Is het niet zo dat juist deze stap door mensen over het hoofd wordt gezien, wanneer ze alleen maar horen, zien en voelen wat er zich op hun telefoon afspeelt?
Hoe doen we dat? Wat zou de eerste stap zijn om te kunnen ‘luisteren’ naar wat de wereld te vertellen heeft? Wat wil die jou laten zien, ruiken, proeven of voelen? Misschien is de telefoon al de plek waar we kunnen beginnen. Vervang bijvoorbeeld eens de vraag wie jou geappt heeft, door de volgende: wat zie ik om me heen als ik over straat loop?
Nieuwsgierigheid is een gevoel van willen ontdekken, willen weten
‘Durf te vragen!’ is wat Noortje ons op het hart drukt. En ondanks dat we allemaal wel weten dat dat mag, is het niet altijd zo makkelijk. We hebben namelijk vaak het idee dat we al ergens moeten zijn. Dat we op ons pad bepaalde mijlpalen zouden moeten hebben bereikt, die we tot op heden nog niet hebben bereikt. Soms kan dat ingewikkeld zijn.
Het blijft een stap in goed vertrouwen, dat de metgezellen die je onderweg tegenkomt jou hier de ruimte voor geven. Zij zouden juist enthousiast kunnen worden van jouw nieuwsgierigheid en jou door die houding graag een stapje verder willen helpen. Geef reisgenoten een kans kennis met je te delen, want zolang je onderweg bent en je weet dat je dat wil blijven, zal de ander jouw bereidheid om te leren zien. Zo wil ik je het volgende op het hart drukken: luister naar waar je zintuigen je heen leiden en laat de angst om een ‘domme vraag’ te stellen los.
Meer willen ontdekken over het boek? Klik hier.
Omslagfoto: gemaakt door Chase Clark via Unsplash